Fundacja Ludzie dla Zwierząt

Zawód zoopsychologa w Polsce jest zawodem całkiem nowym - obchodził właśnie swoje pierwsze urodziny. Oficjalnie został wpisany na listę zawodów Ministerstwa Pracy dnia 1-go lipca 2007.

Kim jest zoopsycholog? To specjalista od relacji człowiek-zwierzę towarzyszące (pies lub kot). Zoopsycholog nie zajmuje się bezpośrednio zwierzęciem (co pozostaje domeną weterynarza lub tresera), ale relacjami pomiędzy nim a członkami rodziny w której zwierzę żyje i której część stanowi.
W obecnych czasach zwierzęta towarzyszące żyją z człowiekiem w bardzo silnych i bliskich związkach stając się członkami rodziny. Czasem jednak, pomimo że właściciel pragnie ich dobra, nie zawsze potrafi porozumieć się z pupilem w sposób zrozumiały dla zwierzęcia. Czasami brak znajomości zachowań właściwych dla danego gatunku lub zbyt wygórowane lub niespójne oczekiwania właściciela utrudniają zbudowanie więzi dającej radość obu stronom a nawet prowadzą do zaburzeń zachowania zwierzęcia. W takiej sytuacji potrzebna jest konsultacja zoopsychologa, który jest kimś w rodzaju mediatora potrafiącego przybliżyć właścicielowi przyczyny powstałej sytuacji i wskazać metodę jak można sobie z nimi poradzić.

Koty, jako bezwzględne drapieżniki, mają wrodzony instynkt polowania oraz zachowania terytorialne typowe dla tego gatunku. Są to najbardziej samodzielne i niezależne zwierzęta hodowane przez człowieka. Jeżeli nasze koty mają one możliwość wychodzenia na zewnątrz, musimy liczyć się z częstymi przypadkami urazów u tych zwierząt.

Ale nie tylko koty wychodzące są narażone na różnego typu obrażenia. Również koty niewychodzące ulegają wypadkom. Mogą to być urazy mechaniczne prowadzące do uszkodzeń tkanek miękkich, mięśni skóry, tkanek twardych (szkielet), lub urazy narządów jamy brzusznej, klatki piersiowej czy głowy. Wszystkie te urazy mogą występować jednocześnie.

Kiedy wracam z pracy, w przedpokoju kłębią się nasze koty. Witają się ze mną, każdy chce, żeby go pogłaskać, tylko Muchomorek już jęczy w kuchni, że jest bardzo głodny. No więc daję mu jeść, a potem robię sobie kawę, przysiadam i patrzę na tę siódemkę szczęśliwych kotów. Brzuszki okrągłe, oczy błyszczące, sierść czyściutka, zadbana. Koty po jedzeniu leniwie się przeciągają... A przecież kiedyś Całka rzucała się na suchy chleb, tak była wychudzona i głodna. Młody udawał zwłoki leżące na chodniku, kiedy znalazła go koleżanka. Miś razem z braćmi trafił do lecznicy prosto z piwnicy, Niespodziankę ktoś porzucił w krzakach na osiedlu, gdy miała 6 tygodni (przedtem obcinając jej wibrysy), a Żwirka i Muchomorka już ja osobiście zabierałam z piwnicy, żeby je wyleczyć z kociego kataru. Tylko najstarszy, Szczurek, jest z „dobrego domu” – mimo moich uporczywych próśb jego mama nie została wykastrowana i urodziła kocięta (rok później jednak musiała mieć operację, bo zachorowała na ropomacicze).